Mariecus Bruyn

Welkom in dit venster naar mijn creatieve wereld.

Ik hoop dat iedere bezoeker zijn weg vindt en geniet van hetgeen er te ontdekken valt.
Heb je suggesties, tips, vragen of gewoon wat leuke woorden ... laat maar komen!

Veel PLeZieR

Klaar voor vertrek

Rarara...
Wat heeft er een lusje,

en een verstel-draagriem-grootklein-maak-ding,

is blauw met een grote, kleurrijke vis

en kleine ook gekleurde vis,

en heeft plaats voor brooddoos én reservebroekje en -sokken,

 

en past leuk rond Ricus' schoudertjes?

Zijn visjes-boekentasje!

Ja, Ricus is helemaal klaar voor school!

Ik weet het, 2,5 jaar oud is nog heel jong, maar voor ons ondernemend, leergierig, sociaal venteke is het een leuke afwisseling.
Drie halve dagjes, op maandag, woensdag en vrijdag, speelt hij in het klasje van Jufke Anne met de andere kindjes met het heerlijke speelgoed.
Ricus' lievelingshoekje: de houten auto's en trein met treinspoor!
De afsluiting van de middag bestaat in zijn klasje uit zittend in een kring bij Jufke luisteren naar een verhaal. Nadien zet Juf de deur open en mogen de ouders hun peuter komen halen. Steevast trekt Ricus mij mee naar het boek dat voorgelezen is en wil hij pas vertrekken als ik het boek doorbladerd heb en hij mij kort verteld heeft wat er bij de bijpassende prenten hoort. En na het schoentjes en jasje en sjaal en muts aandoen nog even een rondje schuifaf (glijbaan) en schommel en fiets, en dan weer lekker in de buggy onder een warme deken naar huis.

Ik geloof het nog bijna niet, maar  mijn kleine knul gaat naar school... én met plezier.
Mentaal bereid ik me al voor op wat er met het goede weer komen gaat: broeken en sokken vol wit zand van de zandbak!
Heerlijk...

Eerste schooldag!

Klaar voor de grote sprong?

Ricus is al twee dagen heel flink op het potje/wc aan het gaan, want maandag gaat hij "naa shool".
en, goh,... het is nu al maandag...

Samen opstaan met grote broer (en zus ook vandaag, want ze heeft een dagje vrij), samen ontbijten, samen vechten wie er eerst op de wc mag, samen vechten voor de borstel en samen kibbelen over wie nu de korst mag.
En dan flitsen er van die liedjesfragmenten door mijn hoofd zoals: "Je wordt ouder, mama, je wordt ouder, mama".
Ik geloof het nog bijna niet, maar onze jongste begint ook aan zijn rondje school.

De weermannen voorspelden een lekker winters weertje, dus lekker induffelen was de boodschap. Papa had alvast een voorbeeld klaargezet.

En niet zomaar... de sneeuw viel als een heerlijk donsdekentje neer.
"Vrouw Holle heeft iemand gevonden die goed de kussens kan opkloppen," reageerde mijn dochter.
En Gard was helemaal in de wolken, want op het woonerf waar we doorheen wandelen (hij fietsen ) was de weg nog helemaal wit. Enkele auto's hadden de sneeuw al mooi aangedrukt, zodat hij lekker kon slibberen met zijn fiets en, net als vele anderen die we tegenkwamen, onderuit kon gaan.

Gelukkig kwamen wij zonder noemenswaardige kleerscheuren op school aan. Iedereen Ricus' boekentasje gezien? Dat heeft hij van "Vava Vis" gekregen met kerst, "en neen, Moeke, ik moet geen antroposofisch verantwoord boekentasje, ik wil dat van Vava Vis!"
Dus zo geschiedde...

Jasje, muts, sjaal en schoentjes uit, pantoffeltjes aan, grote broer nog een aai over zijn wang geven.....
.... en hup naar het klasje van Jufke Anne.

De waterlandertjes kwamen ook nog even kijken toen ik de klas uitging, en wuiven aan de grote raam was vandaag even nog geen troost, maar ik ga zo weten hoe het vandaag gegaan is. De wekker is gegaan: tijd om te vertrekken!

ps: Toch nog even een schietgebedje gedaan hoor, bij ons op de hoek van de straat!

Petje af!

Chapeau, mijn petje af voor mijn kids en vriend.
Je zal maar samenleven met iemand die volgende symptomen heeft:

algemene spierpijn, gewrichtspijnen en onderrug, niet goed slapen en moe weer wakker worden, vermoeidheid, plots gezwollen handen, voeten en gezicht, slechter horen maar extra gevoelig voor bas en geruis, vergeetachtig, ongecontroleerde gewichtstoename en schommelingen tot 4 kg op een dag, wisselende gemoedstoestand, gevoelige huid bij aanraking en soms zelfs kleding, plots verhoogde temperatuur, zenuwpijnen,...

Het lijstje is nog niet klaar, hoor, maar ik wil alleen maar een idee geven, niet de zeurtoer opgaan. Maar heel belangrijk hierbij voor mijn medebewoners is nog: frustraties! Veel willen doen, want de moed en inzet is er, maar het lichaam wil niet mee werken. En als je je grens (waar ik veeeeeel te snel ben) niet respecteert, dan krijg je de volgende dagen nog meer pijnen. Met als gevolg slecht humeur, snel boos, prikkelbaar ten top.

bron

Praten met andere mensen is ook niet echt een optie, want "wie is er niet eens moe of vergeetachtig", krijg je dan te horen.

Dus, daarom wil ik mijn drie lieve kinders en Mars eens even in de aandacht zetten, voor hun hulpvaardigheid en geduld als hun lievelingskleding weer niet eens op tijd in de kast is geraakt, en het avondeten weer eens een beetje minder vers en meer conserven is, en mijn luisterend oor even ver te zoeken lijkt,...

Dank jullie wel, mijn schatten!
dikke knufffs

ps: boekenaanrader: Herwin je veerkracht, omgaan met chronische vermoeidheid en pijn, van Boudewijn Van Houdenhove.

Turnhout helpt Haïti

Gelieve dit bericht zoveel mogelijk te verspreiden!

Turnhout helpt Haïti

Donderdag 21 januari 2010 van 08.00 uur tot 20.00 uur (of later) zullen aan het Stadhuis/Erfgoedhuis op de Grote Markt tasjes soep verkocht worden ten voordele van Haïti.  De ganse dag kunnen mensen tegen een vrijwillige bijdrage een lekker tasje soep komen drinken.  De opbrengst van de verkoop zal naar projecten met een Turnhoutse link gaan zoals o.a. het project van Pater Jan Hoet.

Het College van Burgemeester en Schepenen komt omstreeks 12.00 uur de actie ondersteunen.

Kom zeker langs. We rekenen op uw solidariteit!

Deze actie is een samenwerking tussen de Stad Turnhout en de Mondiale Raad. 

bron

Wat schaft de pot?

Eens even rondneuzen.... wat is er nog in voorraad?

Oh, dit is wel lekker, en misschien in combinatie met dat...
Eens even uitproberen!

Roeren, roeren, in de pot.
Waar is Klaas en waar is onze Zot?
Zot is in de kelder gebleven
en heeft er alle "jokola" opgegeten!

Nu nog eventjes de klok instellen....

... en de thee laten trekken...

Nog iemand een tasje, of een kopje, of een zjatteke thee?

TRRRRRRRRIIIIIIIIIING!!!!

Oeps, de tijd is om.
Even testen of alles gaar is....

(ja, zo doet Moeke dat ook :) )

Smakelijk eten, iedereen!

Prikkelbaar

Katten.
Al mijn hele leven is er wel minstens één kat aanwezig geweest, op enkele 'in between' periodes na.
Momenteel heb ik er twee, alletwee gekregen voor mijn verjaardag zes zomers geleden nadat ik gezegd had dat ik geen huisdieren meer wilde. Naja, het lot besliste er dus anders over.

Ons Spirrewitje, een spierwitte kat die minuten lang in het ijle kan staren, en erg bang is van dingen die ze niet of niet goed kent is het tegenovergestelde van ons Marieke, een avontuurlijke lappenkat die dol is op fratsen uithalen.

Ons drakenboomke heeft al heel wat kattenleed te verduren gekregen, de voorbije jaren, en heeft zich daarom volgens mij in bochten gewrongen (knipoog).

En ook wij werden behoorlijk pinnig na de laatste nieuwe reeks fratsen :
Jaja, de kattenbak was passé, drakenboomkes aarde was ín!

Ghighi.
Laat dat zachte poezenpoepje nog maar eens neerdalen boven de heerlijke drakenboomkespot.

Lang leve de saté-prikkers!

De pracht van sneeuwjacht

Terwijl ik dit zit te typen, begint het hier opnieuw te sneeuwen. De vlokken zijn dikker dan gisteren, en er zit wat minder wind achter (alhoewel er nu net een serieuze windstoot anders beweert).
Maar dit alles als inleiding op een prachtige ervaring die ik gisteren heb mogen beleven.

Stel je voor:
De omgeving waar je doorheen rijdt tegen 15km/u is een boslandschap doorspekt met hier en daar een weide. Alles is wit van de sneeuw. Het sneeuwt fijne korrelsneeuw en er staat een koude, strakke wind die in je rug blaast.
Dit alles is nog goed voor te stellen, niet?
Maar wat ik daarna heb meegemaakt, deed de tranen uit mijn ogen rollen, van het lachen wel te verstaan.
Heel voorzichtig reed ik over het ijzige pad, met de wind in de rug. De korrelsneeuw die reeds de grond had bereikt, werd voor me uit geblazen, in prachtige slierten die kronkelden en heen en weer zwiepten over de weg en zo een dynamisch patroon vormden.
Eens mijn oog daarop viel, en mijn fantasie in werking begon te treden, leek het net alsof de sneeuw wegvluchtte voor mij, net zoals een kudde kleine snelpotige diertjes. Hoe voorzichtig ik ook reed, ze bleven voor me uit rennen!
Tja, en eens ik dan begin met lachen.... en neen, ik had geen alcoholische dranken of wat voor stimuli dan ook genuttigd. (knipoog)

Maar in tegenstelling tot het noorden van België is het in het noorden van Nederland niet echt meer om te lachen. Bovenstaande foto getuige van wel heel veel sneeuwval! Op deze site (klik) is een boel te vinden over het weer en de verwachtingen, en de gevolgen ervan. Bovenstaande en onderstaande foto komen ook hier vandaan. (met dank aan mijn vriend die er momenteel aan vast lijkt gevroren en toch even plaats vrij maakte voor mij)

Voor veel mensen is deze sneeuwovervloed doffe ellende en ronduit gevaarlijk. Maar toch hoop ik dat, ondanks alle negatieve aspecten van deze weertoestand, ook het mooie niet uit het oog verloren wordt.

 

Voor ieders die de baan op gaan: behouden vaart, en wel weer thuis!

Robin Hobb: De boeken van de zieners

Ik heb de laatste tijd heel wat uurtjes met mijn neus in de boeken doorgebracht. Van een vriendin hoorde ik dat Robin Hobb *klik* mij misschien wel kon bekoren, dus richting bib, onder de H op zoek gegaan naar de doorgegeven titels, en... helemaal verloren!

De eerste trilogie, de boeken van de zieners *klik*, had me helemaal in de ban. Een fantasieverhaal over koningen en erfrecht en de gevolgen van beslissingen die wel of niet uitgevoerd worden doorspekt met uitzonderlijke talenten, verteld in een meeslepende schrijfstijl met hoofdpersonages die krachtig zijn uitgewerkt in een wereld die zo gedetailleerd beschreven wordt alsof je er zelf bent,... moeilijk weg te leggen. . Het zijn lekker dikke boeken die ik spijtig genoeg best snel uit had. (staat op mijn verlanglijst van  HEBBEN!)
1. Leerling en meester
2. Moordenaar des konings
3. Vermogen en wijsheid

Maar het leuke is: de tweede trilogie van Robin Hobb, de boeken van de levende schepen *klik*, speelt zich af in dezelfde wereld als de het eerste drieluik, maar iets zuidelijker. Er komt op het eerste zicht geen enkel bekend personage voor, maar toch... Ongelooflijk hoe spannend een schip kan zijn gemaakt uit een speciaal soort hout en hoe dit de bemanning en zijn kapitein kan beïnvloeden.
1. Het magische schip
2. Het dolende schip
3. Het bestemde schip

En alsof dit genoeg is: er is nog een derde trilogie! De boeken van de nar *klik*. Hoe spijtig ik het vond om in de eerste trilogie afscheid te moeten nemen van de hoofdpersonages, zo blij was ik toen ik dezelfde karakters weer ontdekte in deze reeks, maar dan 15 jaar later. Wat me in deze boeken heel duidelijk is geworden: de raderen der tijd draaien, maar soms is een stok in de wielen steken onvermijdelijk... met alle gevolgen van dien voor hen die de stok hanteren.
1. De oproep van de nar
2. De gouden nar
3. Het lot van de nar

En pas ben ik heel heel heel blij thuisgekomen van de boekenwinkel: Robin Hobb heeft een tweeluik uit dat verder vertelt nadat het bestemde schip in "de boeken van de levende schepen" haar taak heeft volbracht. In dit deel vind je personages van de vorige boeken terug, waardoor een deel van mijn nieuwsgierigheid werd bevredigd, maar ook nieuwe, zeer interessante personages. Althans in het eerste deel De drakenhoeder *klik*, dat pas is uitgekomen. Ik zit dus met spanning te wachten op het tweede deel!

Een volledig overzicht van dames oeuvre te vinden op deze link *klik*.

En hier zijn we weer

De heenreis met de trein naar onze vakantiebestemming was leuk!
Stel je voor: moeder, zoon en dochter, elk met een blauwe koffer op wieltjes, in drie verschillende afmetingen, rollen doorheen de Kerkstraat in Blankenberge, slalommend tussen reeds uitgepakte mensen.
Grappig hoeveel duidelijk verstaanbare  opmerkingen mensen uiten.

Na het nemen van een laatste grote hindernis in de vorm van de uitgesleten trappen naar de dijk, konden we eindelijk de zwoele koele zeewind op elk onbedekt restje huid voelen. En koel was het! Zo tegen het vriespunt aan bij aankomst en dik eronder bij vertrek.
Maar eigenlijk vind ik dat prachtig, aan de kust in de winter. Niet zo druk, geen onverwachts verbranden door de zon, geen slalommen op overvolle dijken, lekker veel plaats op het strand om tegen de golven te vechten...

Oké, het is wel koud, maar daar kan je je tegen kleden. Beter dan tegen de malse buien die in de zomer zo vaak de pret bederven. Wat ik steeds wel weer een uitdaging vind, is het vinden van een doorgang van de dijk naar het strand en weer terug. De hekken die opgesteld staan tegen het opwaaiende zand zijn, toch voor mij, een wederkerende nostalgische ku(n)stige aanblik, zeker als je er van boven op kan kijken. 

Heerlijk, zo'n paar dagen uit de dagelijkse beslommeringen.
Geen klok die het eigen ritme doorbreekt (of het moest zijn om in de winkels op jacht te gaan naar lekkers).
Op tijd naar bed bestaat even niet.
Snel zijn want je mist je trein ook niet.
Eventjes gewoon jezelf zijn, zonder meer.

Het ritme van de golven,
ruimte maken voor nieuwe ervaringen bij eb
weer glad strijken bij vloed...

Hoe makkelijk is het te zien dat vechten tegen de golven geen ene zier uithaalt.
Hoe moeilijk is het om dit in ons dagelijkse leven toe te passen.

Dagdag!

Zow, nog eventjes via internet onderzocht hoe morgen onze route richting vakantiebestemming via het spoor eruit ziet.

bron

Aja, laten we milieuvriendelijk het land doorkruisen. En met het oog op de komende vriestemperaturen en mogelijke sneeuwval lijkt het me nog veiliger ook.

bron

Heenreis goed te doen op het eerste zicht, terug.... uhm.... dat moeten we nog even bezien! Drie keer overstappen met de nodige valiezen en koffers... Ik moet al lachen bij het idee alleen. Ik lach wel te verstaan heel milieuvriendelijk... groen dus. (en als ik het lastig heb met koffers en iedereen bij elkaar houden, zal ik even aan jullie en dit zinnetje denken, dan moet ik zeker en vast lachen :p )

bron

Maar laat mij jullie alvast mijn wensen overbrengen voor 2010

Als tegen middernacht
de sfeer wat spant

een hand die andere
raken wil

de wijzers van de klok
zo traag bewegen

vullen zich ogen
met een glans
een glans van herbeleven

totdat de klik zijn slagen slaat
een nieuw jaar knalt

je mag weer verder leven!

van Johanna W. Goes